Το ζωτικό ψεύδος στους Henrik Ibsen (Η Αγριόπαπια), Arthur Miller (Το Τίμημα) και Δημήτρη Κεχαΐδη – Ελένη Χαβιαρά (Δάφνες και Πικροδάφνες)
DOI:
https://doi.org/10.26247/erofili.2814Λέξεις-κλειδιά:
H. Ibsen, A. Miller, Δ. Κεχαΐδης, Ε. Χαβιαρά, ζωτικό ψεύδοςΠερίληψη
Το ζωτικό ψεύδος καθιερώθηκε στη δραματουργία το 1884 με το έργο του Henrik Ibsen Η Αγριόπαπια. Σστην Αγριόπαπια ο Ibsen παρουσιάζει διάφορες εκφάνσεις του ζωτικού ψεύδους, από τις οποίες θα εξεταστούν οι δύο κυριότερες, που, όπως θα προσπαθήσω να δείξω, απαντούν και στις Δάφνες και Πικροδάφνες των Κεχαΐδη – Χαβιαρά. Συγκεκριμένα η πρώτη έκφανση αφορά το σκοτεινό παρελθόν και η δεύτερη το υποτιθέμενο λαμπρό μέλλον ενός ή περισσότερων ηρώων· έτσι στο εξής η πρώτη θα αποκαλείται ζωτικό ψεύδος του παρελθόντος και η δεύτερη ζωτικό ψεύδος του μέλλοντος. Σκοπός μου εδώ δεν είναι να κάνω μια απλή καταγραφή, αλλά να αναδείξω τον μετασχηματισμό που υφίστανται οι δύο βασικές εκφάνσεις του ζωτικού ψεύδους στις Δάφνες και Πικροδάφνες. Για την εξέταση του μετασχηματισμού των δύο βασικών εκφάνσεων του ζωτικού ψεύδους στις Δάφνες και Πικροδάφνες είναι μεθοδολογικά πρόσφορο να συμπεριληφθεί στην “εξίσωση” και ο Arthur Miller, ο θεατρικός συγγραφέας που, κατά τη Χαβιαρά, είχε νωρίτερα από εκείνη και τον σύζυγό της τροποποιήσει το υπό εξέταση μοτίβο. Για το σκοπό αυτό επέλεξα ως ενδιάμεσο σταθμό ανάμεσα στην Αγριόπαπια και τις Δάφνες και Πικροδάφνες, Το Τίμημα του Arthur Miller.
