HIV/AIDS και ομοφυλοφιλία στη σύγχρονη ελληνόφωνη ποίηση

Abstract

Στόχος του παρόντος άρθρου είναι η καταγραφή όλων των διαθέσιμων αναφορών που έχουμε για την εμπειρία της ασθένειας του AIDS στη σύγχρονη ελληνόφωνη ποίηση. Παράλληλα, σημαντική είναι και η διαδικασία της ερμηνείας των ποιητικών αυτών κειμένων, η οποία θα γίνει βάσει των μεθοδολογικών εργαλείων της queer θεωρίας, καθώς αποτελεί την πλέον πρόσφατη πολιτική και ακαδημαϊκή προσπάθεια να δοθεί λόγος σε υποκείμενα και μαρτυρίες που δε βρέθηκαν στο κέντρο της πολιτισμικής αναγνώρισης. Ο πρώτος που εκφράστηκε δημόσια για την ασθένεια ήταν ο Κύπριος ποιητής Ηλίας Κωνσταντίνου (1957-1995), ο οποίος δημοσίευσε το 1989 το τρίπτυχο «AIDS – Ένα πεζό και δύο ποιήματα». Ακολούθησαν ο Αλέξης Μπίστικας (1964-1995) με την ποιητική συλλογή Ευαγγελισμός (1994) και ο Δημήτρης Ποταμίτης (1945-2003) με το ποίημα «Αυτοτιμωρίες» (1998). Τέλος, ο George Le Nonce (1967) επιχείρησε μια έμμεση αναφορά στην εμπειρία της ασθένειας του AIDS, συνθέτοντας κατά βάση θρηνητικά κείμενα για την απώλεια συντρόφων και αγαπημένων προσώπων στη συλλογή Ο Εμονίδης (2013). Η κατεύθυνση στην οποία κινήθηκαν και οι τέσσερις παραπάνω ποιητές είχε ως κύριο στόχο την ανατροπή του στίγματος που φέρει η νόσος, κάτι που επιτυγχάνεται σπάζοντας τη σιωπή γύρω από το ζήτημα αυτό.