Βασίλης Ζιώγας, Τα εφτά κουτιά της Πανδώρας. Από τη διαλεκτική των αντιθέτων στην εξελικτική διαλογικότητα: Έρωτας και Μυθοπλασία

Abstract

Τα εφτά κουτιά της Πανδώρας του Βασίλη Ζιώγα είναι ένα ακόμα ιδιαίτερο έργο από έναν από τους πιο αξιόλογους και παραγνωρισμένους εκπροσώπους του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου. Το έργο γράφτηκε το 1978 ή το 1981 και ανέβηκε στο Theater beim Auersberg της Βιέννης το 1982 σε σκηνοθεσία Elisabeth Schuster και μετάφραση Herwig Seeböck. Στην Ελλάδα θα πρωτοπαίχτηκε το 1996 από το Θεατρικό Σχήμα «Κοχλίας» στο θέατρο ΚΕΑ σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη με την Ιωάννα Γκαβάκου στο ρόλο της Πανδώρας και τον Κώστα Μαρκόπουλο στο ρόλο του Γιώργου. Όπως συμβαίνει για το σύνολο σχεδόν της παραγωγής του θεατρικού συγγραφέα, έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση το έργο δεν έχει τύχει μίας εκ του σύνεγγυς μελέτης από την κριτική πλην της προσέγγισης του Β. Πούχνερ στο πλαίσιο της μονογραφίας του για τον συγγραφέα. Η συγκεκριμένη μελέτη αποσκοπεί σε αυτό ακριβώς, στην ερμηνευτική διερεύνηση δηλαδή των βασικών θεματικών αξόνων του έργου κυρίως σε σχέση με τις “νεορομαντικές” φιλοσοφικές αντιλήψεις όπως αυτές διατυπώνονται σποραδικά στα λιγοστά δοκίμια του συγγραφέα.