Ίσκιοι του Έκτορα στην ποίηση του Γιώργη Παυλόπουλου

Abstract

«Δεν ξέρω ποιες εικόνες θα πέρναγαν στην ποίηση μου αν τύχαινε να ζήσω σε μια άλλη εποχή […] χωρίς να έχω εμπειρίες του πολέμου. Έζησα μέσα σ’ αυτή την φρίκη. Του πολέμου, της Κατοχής και του εμφυλίου. Ζώντας στην εποχή μου και στον βασανισμένο τόπο μου ήταν πολύ φυσικό να περάσουν αυτές οι εικόνες στην ποίηση μου. Χωρίς ν’ αναιρούν την αγάπη μου και την αφοσίωση μου στην ζωή. Τουναντίον τη δυνάμωναν. Τώρα, αν εκφράζουν ή ανακαλούν διαχρονικές καταστάσεις δεν θα το πω εγώ. Αλλά είναι καλύτερα να μην μιλάμε για μας. Ας διαβάζουμε πάντα Όμηρο». Αυτή η παραίνεση του Παυλόπουλου δεν συνιστά απλώς αναπαραγωγή ενός κοινού τόπου, αλλά μαρτυρά την ουσιαστική γνώση του πάνω στα ομηρικά έπη και ταυτόχρονα τη συνομιλία των ποιημάτων του με αυτά· μια συνομιλία που ξετυλίγεται όσο προχωρούν οι συλλογές του, από την πρώτη (1971) έως και την τελευταία (2008), και απηχεί τις διαχρονικές εικόνες του αιωνίου δράματος του ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με δυνάμεις –όπως ο πόλεμος, ο έρωτας και ο θάνατος– που τον ξεπερνούν.